Hoe de bengaal zijn spots kreeg

Hoe de Bengaal zijn spots kreeg

Hoe de Bengaal zijn spots kreeg. geschreven door Jim Smits. eigenvertaling Lang, lang geleden in een klein koninkrijk waarvan de naam er niet toe doet omdat we hem toch niet uit kunnen spreken, woonde een machtige koning, de koning der dieren. Reusachtig, bruin en koninklijk regeerde hij over de geweldige olifant, het prachtige nijlpaard, de machtige neushoorn, de mooi getekende giraffen vele andere mooie dieren. Gewoon te veel om op te noemen. En het minst in aanzien in zijn koninkrijk was een nogal effen…. eh… KAT. Ze woonden in vrede in hun kleine koninkrijk…. Niemand wist dat zij daar waren en ze wilden er niet weg.                       Op een nacht toen ze zich klaar maakten om te gaan slapen zag de giraffe terwijl hij over de bovenkant van een Boabab boom boog een grote heldere ster aan de horizon, een die hij eerden nog nooit gezien had. Hij zei het tegen de olifant, die het ook zag toen hij op zijn tenen stond. En de slang in de top van de boom en het nijlpaard die in de rivier ging slapen zagen het en allen vroegen zich af “wat kan het zijn? Waar is het voor?” Nacht na nacht steeg de ster hoger aan de hemel bleef tenslotte staan boven een ver afgelegen plek achter de bergen en de vruchtbare vlakte. Zij gingen naar hun Koning, de geweldige Leeuw. “oh verstandige en geweldige Leeuw… Wat betekend deze ster, dit nieuwe licht aan de hemel?” Hij krabde in zijn baard en zei:”ik weet het niet, want ik heb hem nog nooit eerder gezien. Maar misschien moeten wij een vertegenwoordiger sturen om het te onderzoeken en daarna ons te vertellen wat het betekend”.  “Ik kan die bergen nooit klimmen”zei de olifant. “Het is mij veel te ver” siste de slang. Een voor een hadden de dieren uitvluchten totdat er nog maar een bij de koning stond en dat was de KAT. “Goed” zei hij ”ik wil e graag heengaan en zien wat er aan de hand is, want ik ben nieuwsgierig.” Dus de kat vertrok met een beetje proviand en blij van geest. Hij stak de enorme vlakten over, liep door  de bergen in en kwam in sneeuwstormen terecht. Hij liep tot halverwege zijn poten in de sneeuw, zijn oren bevroren en nog altijd ging het bergopwaarts. Eindelijk, toen hij voelde niet verder te kunnen ging het pad naar beneden en werd het wat warmer. En hij zag een dorp  onderaan de berg.                                                         De heldere ster die hij had gevolgd  was rechts van hem. Hij omzeilde een troep honden en mensen en paarden in de straat en liep door totdat hij bij een kleine stal net voorbij het dorp was. Als kat kon hij dingen zien die voor ons verborgen blijven en hij zag een troep Engelachtige wezens rond de stal zweven en Aartsengelen, net zo hoog als de hoogste boom, en andere Engelen van verschillende grootte. Hij hoorde het “Halleluja” toen hij ze naderde. Geen van de Engelen besteedde enige aandacht aan hem, ze keken alleen naar wat er in de stal gebeurde, behalve een… de kleinste Engel. “Kijk, een poesje!”riep ze en werd direct tot stilte gemaand door de andere Engelen. ”Stil! De baby slaapt”. Maar ze bleef de kat bekijken. Hij passeerde drie prachtig uitgedoste paarden en drie Koningen, of althans zeer belangrijke mensen. Ze keken niet naar zoiets onbelangrijks als een kat. Hij kroop rond in de stal en vond een plaats in het hok, verstopt in wat stro. In het flakkerende licht van een stoffige lantaarn zag hij een mooie dame geknield voor een met stro gevulde kribbe. In de kribbe, gewikkeld in stukjes oude doeken lag een kind. Het was het mooiste kind dat de kat ooit gezien had en om hem heen stonden de drie machtige mannen. Ze hadden hem geschenken van goud, zeldzame aromatische geuren en andere cadeaus gebracht. Tevreden met zichzelf trokken ze naar de herberg, want ze hadden geld genoeg voor een kamer. De baby huiverde en de vrouw stopte de lappen en vodden dichter om hem heen. De kat voelde een die medelijden en dacht: “Ik heb geen goud of geen rijkdom, maar ik heb mijn warme jas”, en even snel als de gedachte, trok hij hem uit en legde het voorzichtig over de baby. (Opmerking: Kinderen … Don’t try this at home met je eigen katten!) Weer  warm geworden viel  de baby in slaap. De kat wist nu de reden voor de ster, en wist dat hij nu naar huis moest gaan, om het  de andere dieren te vertellen, zodat ze konden komen en het kind aanbidden. “Ik moet op gaan,” vertelde hij de kleinste engel, “ik moet mijn koning en vrienden van de prachtige dingen die ik heb gezien gaan vertellen “. Ze boog zich over en gaf hem een dikke knuffel en een kus, Zonder zijn warme jas, verliet hij de stal en ging naar buiten in de wind en sneeuw om terug te keren naar zijn koninkrijk achter  de berg. (Opmerking: Sommige hebben gezegd dat dit is waar de Sfinxen vandaan kwam, maar dat is niet zo … De Sfinxen verloren hun jassen als gevolg een slecht gespeelde pokergame  in een Mexicaans casino.) Dapper sjokte hij in de storm, met zijn neus en oren kouder en kouder, en zijn arme voeten bevroren totdat hij kleine roze pootafdrukken in de sneeuw achterliet … nog hij moest hij de berg  op … De berg leek hoger en hoger, en onmogelijk te passeren, en zonder zijn warme jas hij werd zwakker en zwakker, totdat hij ten slotte onder een groot rotsblok uitgleed en voor de laatste keer viel, en niet de kracht had om weer op te staan . Toen alles donker werd om hem heen, was zijn laatste gedachte aan het kind, en hoe hij hoopte dat het kind was warm. Hoewel de andere engelen bij de stal  hun wacht bij nacht hielden, voelde de kleinste engel wat er gebeurde met de kat. Toen ze het niet meer uithield, ging ze weg van de anderen, en liep naar de berg waar de kat lag. De andere engelen probeerden haar te stoppen , maar ze ontweek ze  en rende en vloog tot ze eindelijk de kat vond in de kou… hij die alles  gaf  voor het kind.  Uit angst dat ze te laat was pakte ze de kat, en hield hem in haar armen. In haar zachte omhelzing werd hij langzaam opgewarmd en begon te spinnen. Tegen die tijd waren sommige van de andere engelen verschenen en ze begrepen de opoffering en de liefde van de  kat en van zijn geschenk aan het kind. Een van hen nam een beetje van het goud, en weefde er een wonderlijk mooie jas van voor de kat. De kleinste engel was zo blij dat de kat weer in orde was , dat ze tranen van vreugde huilde. Overal een traan viel, de  kreeg de kat een vlek, totdat hij prachtig gevlekt was,  net als de luipaard. En haar halo viel van haar hoofd op de kat en een beetje Angel Dust viel  van de halo op zijn rug, en hij fonkelde. Hij stond op en vervolgde zijn reis. Ze wuifden hem na toen hij over de top van de berg ging , en  verder liep naar zijn koninkrijk erachter. Ik heb het uit de eerste hand:  DIT IS HOE DE BENGAAL ZIJN SPOTS KREEG!